“Laat ze een atoombom gooien en ons afmaken.”
Terwijl Netanyahu ongestraft in Hongarije wordt onthaald als een groot staatsman, wordt de militaire actie in Gaza geïntensiveerd. Concreet betekent dit dat een veroordeelde oorlogsmisdadiger vrij rondloopt in een land dat het internationale gerechtshof weliswaar heeft omarmt, maar nu dus negeert.
Tegelijkertijd wordt het kleine stukje land dat aan de Palestijnen is gegund niet alleen platgebombardeerd (what’s new?) maar ook verkleind. Ordinair landje pik. Alsof ze niet genoeg land hebben. Onder het mom dat ze terroristen willen raken. Inmiddels zijn er meer dan vijftigduizend (!) mensen vermoord, waaronder ruim vijftienduizend (!) kinderen. Terroristen, my ass!
Natuurlijk willen de familieleden hun gijzelaars terug. Maar dat interesseert Netanyahu geen zier. Hij wil oorlog, want dat is zijn levensverzekering, het bestaan van zijn oorlogszuchtige kabinet. Na de overeenkomst met Hamas eenzijdig verbroken te hebben, weigert Israel een nieuw bestand. Daarmee de terugkeer van gijzelaars blokkerend.
Ondertussen kijkt de wereld toe en laat het gewoon gebeuren. Tachtig jaar geleden tijdens de holocaust werd er gevochten om die genocide te stoppen. Nu staat de wereld toe dat de slachtoffers van toen, de daders zijn van nu. Israel pleegt genocide op de Palestijnen en wordt daarbij gesteund door de bevrijders van toen.
De slachtoffers van nu, de Palestijnen in Gaza en op de westelijke Jordaanoever, zijn murw. “Laat ze een atoombom gooien en ons afmaken.” Liever dood dan continue op de vlucht. Geen huis meer, een auto zonder brandstof en de helft van de familie vermoord. Geen perspectief, want de wereld heeft zich achter de moordenaars geschaard. De wereld staat toe dat alle humanitaire hulp, water, voedsel en medicijnen door Israel wordt geblokt aan de grens. Dus enerzijds snelle moord door de vele bombardementen en anderzijds langzame genocide door het weigeren van de meest primaire levensbehoeften.
En wij keken gewoon toe.
Reactie plaatsen
Reacties