Hij is drie jaar als hij uit huis wordt geplaatst. Ruim acht-en-twintig (!) adressen later probeert hij een toekomst op te bouwen. Hij wordt naar de praktijkschool gestuurd, een school voor leerlingen die leren moeilijk vinden. Dat is niveau één. Helemaal niets mis mee als het bij je hoort. Maar helemaal niks als het niet bij je hoort. Het hoorde niet bij hem, toch laten ze hem niet verder gaan. Overduidelijk dat hij meer kan en nog belangrijker, meer wil. Niveau twee of zelfs niveau drie is waar hij wel voldoende uitdaging vindt.
Inmiddels is hij al ouder, de achttien voorbij en dus niet meer onder de hoede van jeugdzorg. En dat is maar goed ook, want veel support heeft hij van hen niet gehad. Natuurlijk was hij niet makkelijk, natuurlijk heeft hij straatmanieren en rookt hij tjonko’s als hij kan. Wat heeft hij verder nog. Zijn begeleiders, die hij af en toe heeft vanuit de gemeente, praten met hem mee en doen heus hun best om voor hem woonruimte te regelen. Maar als zijn inkomen onvoldoende is om in aanmerking te komen voor iets kleins, maar wel op zichzelf, is school ineens geen optie meer, hoe graag hij het ook wil.
‘Succes jongen,’ is het enige dat ze hem bieden. Maar om niet in het zijkamertje hoeven te wonen bij zijn moeder en stiefvader, die nooit voor één uur ’s middags opstaan en waar hij niet gewenst is, weegt zwaarder dan een goede opleiding. Werken wil hij, zodat hij een woning, of iets wat er op lijkt, kan betalen. Hij heet Stefano en dat is het enige dat hij heeft meegekregen van zijn moeder. Hij kan wat en hij wil wat. Maar wie geeft hem de mogelijkheid? Ons systeem herkent zijn capaciteiten niet en hij vecht tegen de bierkaai. Hij krijgt geen hulp en begint steeds meer te geloven dat ondeugend zijn een goede oplossing is voor zijn problemen. Problemen die er niet hoeven te zijn als de bovenwereld gewoon doet wat ze moeten doen. Stefano is gelukkig sterker dan de verleiding en gaat werken om zelfstandig te kunnen wonen en om straks weer te kunnen gaan studeren. Stefano komt er wel, ondanks ons.
Ze haalde altijd goede cijfers. Tienen voor taal en negens voor rekenen. Maar haar ouders spreken nauwelijks Nederlands, ze heeft gevlochten haar over haar prachtige donkerbruine huid en ze woont in een buurt waar de dokter nauwelijks komt. Het schooladvies is analoog aan haar huidskleur en haar toekomst is daardoor bepaald. Het vergt dan zoveel meer wilskracht om toch jouw weg te vinden. De weg die aansluit op jouw talenten, jouw capaciteiten. Met een blanke huid en een lief rond brilletje was het schooladvies wel goed geweest, was ze naar een prestigieuze school gegaan en was ze geworden wat ze moest en kon worden. Nu was de weg omhoog een stijl pad via vmbo, havo, vwo naar een studie die haar ouders niet begrepen en zeker niet konden betalen. Waarom maken wij het zulke talentvolle kinderen zo moeilijk? Omdat ze koffiebruin zijn? Omdat hun moeder verslaafd is? Omdat ze met een accent praten en hun achternaam voor ons zo moeilijk uit te spreken is?
Daar hebben ze niet om gevraagd! Niet om de kleur van hun huid, niet om een verslaafde moeder en niet om hun achternaam. En het zou juist een reden moet zijn om extra goed naar hen te kijken. Om te snappen wat voor een zware weg zij al hebben afgelegd. Terwijl het blanke meisje van de overkant geen enkel probleem ondervindt van het systeem. Omdat zij wel alle dagen bijles kan krijgen en ouders heeft die mondig en desnoods agressief een hoog schooladvies afdwingen. Al dan niet terecht.
Zonder juist schooladvies kun je toch goed terecht komen. Stefano bewijst het, Clarisse met haar mooie vlechtjes bewijst het. Maar hoeveel anderen hebben niet die wilskracht, niet dat zelfvertrouwen en niet die ene leraar die wel in hen geloofde? Jonge mensen die met dat kleine beetje extra steun, wel het juiste pad kunnen kiezen, maar die geen veilig thuis hebben, niet de ene leraar en niet dat vriendje dat onwetend een voorbeeld is.
Laten we alsjeblieft wat meer naar deze kinderen kijken en iets meer om ze geven. Het zijn tenslotte kinderen die nu helaas moeten leven als volwassenen omdat ze nooit kind konden zijn. Hoe zou dat voor jou zijn geweest? Zou je dan staan waar je nu staat?
Kijk om je heen en maak de wereld iets mooier. Jij kunt het. Doe het dan ook.
Reactie plaatsen
Reacties